BESTE LEDEN LOG IN A.U.B.

    Rasbeschrijving van de Karelische Berenhond

    Deel
    avatar
    L.G.R
    Moderator
    Moderator

    Aantal berichten : 187
    Punten : 562
    Registratiedatum : 15-04-11
    Leeftijd : 37
    Woonplaats : Amsterdam

    Rasbeschrijving van de Karelische Berenhond

    Bericht  L.G.R op ma 18 apr 2011, 03:30

    Rasgroep van de Karelische Berenhond

    De Karelische Berenhond behoort tot de Rasgroep "Keesachtigen en Poolhonden"
    Geschiedenis van de Karelische Berenhond

    Deze jachthond behoort tot Arctische Jachthonden en komt oorspronkelijk uit het grensgebied tussen Rusland en Finland, het vroegere Karelia. De andere benamingen voor deze hond zijn 'Karelsk Bjornhund', 'Karjalankarhukoira' en 'Karelischer Barenhund'. Hij is gespecialiseerd in de jacht op grofwild, waaronder de eland, het wilde zwijn, de lynx en vanzelfsprekend de beer. Zijn doorzettings- en uithoudingsvermogen zijn geweldig. Hij jaagt niet alleen op de beer, maar beschermt ook de jager tegen een eventuele aanval. Daarom is hij ook vaak van de partij tijdens expedities in noordelijke streken. In en om het huis laat de Karelische Berenhond zich van zijn beste kant zien. Hij is vriendelijk, levendig en makkelijk te trainen. Hij moet wel goed gesocialiseerd worden, ook in de omgang met andere honden. Het is een echt sportieve hond voor mensen die vaak en graag op pad gaan.
    Karakter van de Karelische Berenhond

    Het is een gevoelige, maar ook zelfstandige hond die dominant kan zijn. Tegelijkertijd hecht hij ook aan zijn eigen gezin, en mensen die er vaak over de vloer komen horen daar volgens hem ook bij. Dat maakt hem als waakhond niet erg geschikt.

    De dominantie komt wel tot uiting tegenover zijn soortgenoten, hij is beslist niet bang om te vechten, maar als hij van begin af aan tezamen met andere huisdieren wordt opgevoed en goed begeleid door zijn baas geeft dat over het algemeen geen problemen.
    Rasstandaard van de Karelische Berenhond

    Karelische Berenhond
    Finse benaming: Karjalankarhukoira.

    Rond de eeuwwisseling bezochten berenjagers de bossen in Karelië. Zij kwamen terug met verhalen over de plaatselijke bevolking en hun moedige honden, die menigmaal hun bazen het leven hadden gered bij een gevecht met beren.
    Deze zwart/witte honden kwamen voor het eerst op een tentoonstelling in 1936 te Helsinki en de benaming van dit ras werd in datzelfde jaar door de Finse Kennelclub bevestigd.
    Het ras kan omschreven worden met evenwichtig, gereserveerd en moedig doch enigszins scherp jegens soortgenoten.
    Zijn uitstraling is van dien aard, aldus de rechtgeaarde Finse jager, de hond zijn blik vangt omdat hij een deel uitmaakt van de woeste en ongetemde wildernis.

    De Karelische Berenhond is ongetwijfeld ook een zeer oud Scandinavisch ras. Karelia maakte vroeger deel uit van Finland en lag in het oosten tegen de Russische grens. Deze zeer verlaten en eenzame streek met honderden kilometers bos en wild in overvloed heeft al zeer lang de zwart-witte Berenhond gekend. Vanwege hun bijzondere jachtcapaciteiten staan deze honden bij de jagers zeer hoog aangeschreven en worden zij met veel zorg gefokt. In 1936 verschenen pas de eerste Berenhonden op een tentoonstelling in Finland; sindsdien is het ras in populariteit steeds toegenomen, zodat er momenteel een kleine duizend per jaar in Finland geregistreerd worden. De Karelier is een stevige, moedige hond, die voor de jacht op allerlei grof wild, voornamelijk beren en elanden, gebruikt kan worden.

    Zoals de meeste Noordelijke rassen is hij vrij en onafhankelijk en nooit slaafs, maar indien hij met begrip wordt behandeld, hecht hij zeer sterk aan één persoon. Het zijn zeer energieke en op hoge leeftijd nog zeer speelse honden, maar nooit nerveus of bang. Het is daarom zeer begrijpelijk, dat deze honden een grote behoefte hebben aan beweging en dat een dagelijkse vrije wandeling ook voor deze honden noodzakelijk is. Het zijn geen vechters, maar indien zij door een hond worden lastig gevallen, zijn zij zo sterk en snel, dat het voor de andere partij vaak noodlottig is. Voor de mens is deze hond zeer vriendelijk, maar hij is beslist geen allemansvriend en weet ongewensten zeker op een afstand te houden. Zoals de meeste Scandinaviers is hij bijzonder zindelijk en erg gesteld op kinderen.

    Algemeen voorkomen: een stevige robuuste hond, iets langer dan hoog, met de staart in een boog over de rug gedragen. Ondanks zijn grote en stevige bouw beweegt hij bijzonder licht en elegant, het gangwerk is een plezier om naar te kijken.

    Schofthoogte reuen: 57 cm, teven: 52 cm.
    Gezondheid van de Karelische Berenhond

    De Karelische Berenhond
    kan HD-(heupdysplasie) hebben.

    De kans dat deze aandoeningen bij een hond uit geteste ouders voorkomt is veel kleiner dan uit niet geteste ouders.
    Vraag dus aan de fokker naar de testresultaten van de ouders, een goede fokker laat deze graag zien en heeft kopieën van de resultaten van de vader of kan deze via een site laten zien.

    De HD-test wordt door een specialist uitgevoerd.
    Voor HD wordt een rontgenfoto gemaakt en beoordeeld door de Raad van Beheer.

    De beste uitslag voor HD is HD-A. Met HD-B (een overgangsvorm) mag ook vaak gefokt worden.

    Verzorging van de Karelische Berenhond

    de vacht dient dagelijks geborsteld.
    Opvoeding van de Karelische Berenhond

    De Karelische Berenhond heeft een baas nodig die hem liefdevol opvoed.

    Harde straffen zoals slaan werken zeker niet (bij geen elke hond trouwens), hij kan wel eens agressief uit de hoek komen.

    Als je hem al eens hard aanpakt (en dan bedoel ik zeker niet slaan) dan kan het gebeuren de hond je gewoon negeert. Dit kan soms wel een week duren dat de hond letterlijk je de rug toekeert.

    Deze hond heeft wel een vaste hand nodig en een zeer consequente opvoeding is ABSOLUUT noodzakelijk.
    Beweging
    Een poolhond, waartoe de Karelische berenhond wordt gerekend, kan prima in een buitenkennel verblijven, mits hij dagelijk ruim de gelegenheid krijgt om uit te rennen en te spelen.

    Hij kan ook met relatief weinig voedsel toe om in conditie te blijven. Krijgen ze niet de beweging die ze nodig hebben, dan word hij binnenshuis onrustig en kan hij uw huis (meubelen) wel eens vernielen.





    Behandel je dieren zoals je zelf ook behandeld wilt worden.

      Het is nu zo 16 dec 2018, 20:20